Rozgość się

  Wejdź w mą przestrzeń.
Zaproszonaś.
Teraz.
Spragniony istot podobnie czujących, wiedzących, ślę zaproszenie.
Ty wejdź i nic nie mów, tylko patrz swym kosmosem. Pięknie przyglądając. Oceniaj jak najbardziej, rozróżniaj, wiedz, diagnozuj.
Chcesz to tylko czuj i współodczuwaj. Nie nazywaj nienazwanego. Wystarczy oglądać wszechświat w spojrzeniu, w zapatrzeniu cudnym. Ludzki kosmos wzroku, spojrzenia cudem jest. Twój szczególnym.
Mała wzroku iskra zapalna, a tak wielką przestrzeń rozpala.
Wznieca puls świata biciem serca przejawiony.
Roztapia minione chwile odchodzące w nicość.
Rozświetla jasnością ciemność rozpraszając.
Trwa i pulsuje.
Przemienia cierpliwie, stopniowo po kawałeczku.
Cofa łzy do oczu, już nie słone.
Wznieca radość i błękit w szarych oczach.
Metamorfizując żale i krzywdy nabyte w czasie i przestrzeni.
Przywraca szczęście, przypomina radość.
Splata i ogrzewa.
Pozostawia w melodii ciszy serca zbliżone.

Grzegorz Skura


Stronę robił Ivan Nikolaev

Wszelkie prawa zastrzeżone www.slowianie.org
Wykorzystanie materiałów tylko za zgodą właściciela strony.
Mapa strony